مهم نیست اگر انـسـان بـرای کـسی که دوسـتـش دارد غـرورش را از دست بـدهـد ؛ امـا فـاجـعـه اسـت اگر بـه خـاطـر حـفـظ غـرور ، کـسی را که دوسـت دارد از دست بـدهـد. «ویـلـیـام شکـسـپـیـر»

NTFS یا FAT32؛ چگونه فایل سیستم مناسب را برای USB درایو خود انتخاب کنیم؟

NTFS یا FAT32؛ چگونه فایل سیستم مناسب را برای USB درایو خود انتخاب کنیم؟

خلاصه و مفید

*اگر تصمیم به اشتراک درایو بین دو کامپیوتر را دارید و فایل‌هایتان بزرگ نبوده و کم‌تر از ۴GB حجم داشته باشند، FAT32 می‌تواند اطلاعات شمارا پشتیبانی کند. این فایل سیستم تقریباً قابلیت پشتیبانی در همه دستگاه‌ها را دارد و حالت پیش‌فرض درایوهای فلش است.

*اگر نیاز به اشتراک‌گذاری فایل‌هایی بزرگ‌تر از ۴GB را دارید، فایل سیستم exFAT بر روی ویندوز، لینوکس (با FUSE) و OS X قابل‌استفاده است و به‌عنوان بهترین گزینه انتخابی برای اشتراک درایو هارد پیشنهاد می‌شود. این فایل سیستم تنها در کامپیوتر قابل‌استفاده است.

*اگر قصد اشتراک‌گذاری فایل‌های حجیم را در سیستم‌عامل ویندوز دارید، فایل سیستم NTFS با قابلیت پشتیبانی در بیشتر دستگاه‌ها مناسب خواهد بود. بااین‌حال OS X، فقط توانایی خواندن فایل‌ها در این فایل سیستم را دارد و همچنین این فایل سیستم بر روی مدیا پلیرها نیز عمل نمی‌کند.

 

دانستن مشکلات سیستم فایل


فایل سیستم‌ها روش‌هایی برای سازمان‌دهی داده‌ها و اطلاعات می‌باشند و هر سیستم‌عامل معمولاً فایل سیستم مربوط به خود را دارد. ازآنجاکه بر روی هارد درایو تنها می‌توان داده‌ها را به‌صورت باینری نوشت، فایل سیستم‌ها یک نقش کلیدی در ترجمه‌ی این داده‌ها بر روی درایو و خوانده شدن آن‌ها توسط سیستم‌عامل ایفا می‌کنند. یک سیستم‌عامل بدون فایل سیستم قادر به خواندن داده‌ها نیست چراکه فایل سیستم‌ها داده‌ها را قابل‌فهم می‌کنند. بنابراین زمانی که شما اطلاعات یک درایو را “فرمت” می‌کنید، درواقع تصمیم گرفته‌اید که چه دستگاه‌هایی بتوانند یا نتوانند اطلاعات را بخوانند یا بنویسند.
فایل سیستم‌های زیادی وجود دارد که خیلی از آن‌ها برای سیستم‌عامل‌های قدیمی تولیدشده‌اند. امروزه، بسیاری از کاربران، رایانه‌های شخصی متعددی در منزل دارند که بعضی از آن‌ها Mac OS، بعضی ویندوز و شاید تعدادی از آن‌ها هم لینوکس را اجرا کنند، این تعدد گجت‌ها اهمیت فایل سیستم‌ها برای اشتراک فایل از سیستم‌عاملی به سیستم‌عاملی دیگر، را روشن‌تر می‌سازد. اما در این میان مشکلات احتمالی وجود دارد که ممکن است هنگام انتقال فایل از درایوی به درایو دیگر روی دهد که عمده آن‌ها مربوط به قابلیت انتقال فایل و سایز آن است.

مشکل ۱: قابلیت انتقال

۳ فایل سیستم مرسوم عبارت‌اند از: NTFS (سیستم فایل استاندارد ویندوز)، HFS+ (سیستم فایل استاندارد OS X) و FAT32 (استاندارد ویندوزهای قدیمی‌تر). شاید انتظار داشته باشید که سیستم‌عامل‌های مدرن بتوانند انواع مختلف فایل سیستم‌ها را پشتیبانی کنند، اما که این‌طور نیست. مکینتاش (حتی در نسخه فعلی‌اش) نمی‌تواند بروی یک هارددیسک با فرمت NTFS بنویسد. ویندوز ۷ درایوهای با فرمت HFS+ را حتی شناسایی نمی‌کند.

بسیاری از توزیع‌های لینوکس (مانند اوبونتو) با این مشکل فایل سیستم‌ها مقابله می‌کنند. انتقال فایل از یک فایل سیستم به فایل سیستم فایل دیگر از فرآیندهای روتین و ساده برای لینوکس محسوب می‌شود. بسیاری از توزیع‌های مدرن لینوکس می‌توانند از فرمت‌های NFTS و HFS به‌صورت ذاتی و یا با دانلود سریع یک پکیج رایگان پشتیبانی کنند.

کنسول‌های بازی (مانند ایکس باکس ۳۶۰ و پلی‌استیشن ۳) تنها تعداد محدودی از فایل سیستم‌ها را پشتیبانی می‌کنند و فقط امکان خواندن درایوهای USB را دارند. به‌عنوان‌مثال دو سیستم‌عامل مکینتاش و ویندوز، هر دو با کمک دانلود نرم‌افزارهای کمکی می‌توانند بعضی از فرمت‌های پشتیبانی نشده را بخوانند اما تأکید این مقاله به پشتیبانی ذاتی سیستم‌عامل است نه افزودن قابلیت پشتیبانی.

فایل سیستم FAT32 که مدت‌زمان زیادی توسط بسیاری از دستگاه‌ها و سیستم‌های عامل قابل پشتیبانی بوده است، یک گزینه قوی در طیفی از دستگاه‌های مختلف به‌عنوان سیستم فایل محسوب می‌شود. مشکل عمده FAT32، محدودیت آن در حجم فایل است. چنانچه مجبور به ذخیره‌سازی، نوشتن و خواندن فایل‌های بزرگ باشید FAT32 ممکن است نتواند خواسته‌تان را برآورده کند.

مشکل ۲: سایز فایل‌ها و محدودیت‌ها

FAT32 نسخه پیشرفته‌ی فایل سیستم FAT است که در سیستم‌عامل DOS مورداستفاده قرار می‌گرفت. سایز بالای درایوهای امروزی در آن زمان، تنها در حد یک تئوری و فرضیه بود و احتمالاً ازنظر مهندسانی که FAT32 را ایجاد کردند، باورکردنی نبود. آن‌ها تصور نمی‌کردند که روزی یک کاربر به فضایی بیش از ۴GB نیاز داشته باشد. درحالی‌که امروز بسیاری از کاربران در مورد فایل‌های حجیم غیر فشرده و فایل‌های ویدیویی باکیفیت خود با چالش‌هایی روبرو هستند.

امروزه، بیشتر فایل سیستم‌های مدرن محدودیت‌هایی دارند که با توجه به استانداردهای مدرن ما، مضحک به نظر می‌رسند اما روزی این محدودیت‌ها دست‌وپا گیر خواهند شد. ما در دنیایی مملو از رقابت زندگی می‌کنیم. به‌عنوان‌مثال، خیلی سریع می‌توانیم تأثیر گذر زمان‌بر کار آیی FAT32 را ببینیم.

محدودیت سایز فایل محدودیت سایز درایو
NTFS Greater than commercially available drives Huge (16EB)
FAT32 Less than 4GB Less than 8TB
exFAT Greater than commercially available drives Huge (64 ZB)
HFS+ Greater than commercially
available drives
Huge (8 EB)
EXT2, 3 ۱۶GB Large (32 TB)
EXT4 ۱ EB ۱۶ TB

هر فایل سیستم جدیدی به‌آسانی، FAT32 را کنار زده و به فایل‌ها اجازه می‌دهد که حجمی بزرگ‌تر از ۴GB داشته باشند. EXT2 یا EXT3 تا ۱۶GB حجم فایل را پشتیبانی می‌کنند. (در بعضی سیستم‌ها این حجم به ۲TB هم می‌رسد). در EXT4 مشکل محدودیت حجم‌های بالا حل‌شده است. فایل سیستم‌های دیگری هستند که فضایی در حجم پتابایت (۱۰۱۵ بایت) را نیز پشتیبانی می‌کنند که ۱۰۰۰ برابر ظرفیت FAT32 محسوب می‌شود.

مشکلات ناشی از محدودیت حجم در FAT32، باعث شده است که این فایل سیستم تقریباً از رده خارج محسوب شود و برای دستگاه‌های جدید فایل سیستم‌هایی نظیر exFAT جایگزین FAT32 شود. بااین‌حال، FAT32 بهترین فایل سیستم برای کاربر محسوب می‌شود مگر این‌که حجم فایل‌هایش بیشتر از ۴GB باشد. با اطلاعاتی که در اختیار شما قرار داده‌ایم جای امیدواری است که در مورد انتخاب فایل سیستم موردنیاز خود، تصمیم درستی بگیرید

فرمت کردن درایوها

این‌که درایوهای با فایل سیستم FAT32 تنها می‌توانند حجم‌های پایین مانند ۳۲GB اطلاعات داشته باشند، چندان جدی نیست. بسته به سیستمی که با آن کار می‌کنید و نرم‌افزار استفاده‌شده برای ایجاد فایل، شما می‌توانید در حجم‌های خیلی بالا (حتی در حد ترابایت) از فایل سیستم FAT32 استفاده کنید. راه‌هایی وجود دارد که شما بتوانید درایو خود را به شکل FAT32، فرمت نمایید:

Fat32format or GUIformat: ابزاری ساده برای ایجاد درایوهای حجیم FAT32 بر روی ویندوز.

Disk Utility: یکی از آسان‌ترین ابزارها که در سیستم‌عامل مکینتاش برای این منظور قابل‌استفاده است.

GParted: یک ابزار اپن سورس برای اصلاح و ویرایش پارتیشن‌ها در سیستم‌عامل لینوکس است.

NTFS یا exFAT

هرچند که ممکن است روزی exFAT، فایل سیستم FAT را تحت‌الشعاع قرار دهد اما در حال حاضر مانند FAT قابلیت پشتیبانی در خیلی از دستگاه‌ها را ندارد. بااین‌وجود exFAT بر روی ویندوز، لینوکس و OS X عمل می‌کند و فایل‌های حجیم را پشتیبانی می‌نماید. NTFS نیز توانایی کار کردن در سیستم‌عامل‌های ویندوز، OS X (فقط برای خواندن فایل‌ها) و لینوکس را دارد.

در ادامه دو روش برای ایجاد فرمت‌های NTFS و exFAT معرفی می‌کنیم:

روش Computer Management (ویندوز ۷): به منوی start رفته و در نوار جستجو عبارت “Computer Management” را تایپ کنید. پس از باز کردن این صفحه روی گزینه‌ی “DiskManagement” کلیک کنید. تا به صفحه اطلاعات درایوها وارد شوید. سپس روی درایو دلخواه خود راست کلیک کرده و گزینه فرمت را انتخاب کنید. در اینجا باید بین دو حالت NTFS و exFAT انتخاب کنید. ازآنجاکه از این طریق درایوها اطلاعات درایوها دقیق‌تر ظاهر می‌شود، نسبت به روش مستقیم “My Computer ” ارجحیت دارد.

فرمت سریع (ویندوز ۷): به “My Computer ” رفته و روی درایو موردنظر راست کلیک کرده و گزینه “فرمت” را انتخاب کنید و بین NTFS و exFAT، یکی را انتخاب نمایید..

همچنین نرم‌افزار GParted قابلیت‌های خوبی برای مدیریت پارتیشن‌ها و انواع فایل سیستم‌ها ایجاد کرده است.

منبع: فارنت

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *